• Trzeba oczywiście mieć OpenWRT na routerze, więc jak nie mamy to wrzucamy
• Łączymy się przez SSH z routerem
• Edytujemy plik „/etc/config/network” (np. używając nano, lub co tam lubimy)
• zmieniamy:

config ‘switch_vlan’
option ‘device’ ‘rtl8366rb’
option ‘vlan’ ’1′
option ‘ports’ ’1 2 3 4 5t’

config ‘switch_vlan’
option ‘device’ ‘rtl8366rb’
option ‘vlan’ ’2′
option ‘ports’ ’0 5t’

• na:

config ‘switch_vlan’
option ‘device’ ‘rtl8366rb’
option ‘vlan’ ’1′
option ‘ports’ ’2 3 4 5t’

config ‘switch_vlan’
option ‘device’ ‘rtl8366rb’
option ‘vlan’ ’2′
option ‘ports’ ’1 5t’

• zapisujemy, „reboot” i pyk – gotowe:)

Całość opiera się na przedefiniowaniu portów które są przypisane do poszczególnych vlanów – vlan nr 1 jest przeznaczony dla urządzeń po lanie, a vlan nr 2 to wyjście na świat. Port nr 0 to właśnie ten port WAN który mi się spalił, więc zamieniłem go na 1, jednocześnie usuwając go z vlanu nr 1. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie aby mieć takich vlanów więcej;) Po szczegóły odsyłam do bardzo dobrego arta, gdzie wszystko szczegółowo jest wyjasnione: http://rpc.one.pl/index.php/lista-artykulow/34-openwrt/81-konfiguracja-switch-vlan-na-podstawie-swconfig-w-routerze-wr1043nd-pod-openwrt.

1. W jakim państwie odbyły się pierwsze międzynarodowe zawody robotów klasy MicroMouse?
2. Jak nazywa się popularny algorytm (regulator) używany w robotach klasy LineFollower w celu płynnego podążania za linią? Podaj pełną nazwę.
3. Wymień dwie najbardziej popularne architektury stosowane w mikrokontrolerach (podział w zależności od typu listy instrukcji).
4. Arduino jest platformą opartą o procesory Atmela. Od początku wykorzystywano 8-mio bitowe jednostki z rodziny AVR. W planach ogłoszonych przez Arduino Team jest nowy model wyposażony w 32-bitowy procesor Atmela. Jak się będzie nazywało Arduino wyposażone w ten procesor?
5.  Jak nazywa się popularna klasa robotów-helikopterów, które posiadają 6 śmigieł ułożonych na kształt wielokąta foremnego?
6. Jakie wymiary ma pełnowymiarowa plansza labiryntu MicroMouse?
7. Jak nazywa się robot skonstruowany przez Koło Naukowe Robomatic – organizatora Robomaticonu – znajdujący się w Centrum Nauki Kopernik?
8. Nettigo sprzedaje Arduino – od kiedy? Podaj rok oraz miesiąc.
9. Jaka standardowa wielkość robota dozwolona jest w kategorii Minisumo? Podaj maksymalne wielkości fizyczne robota (szerokość, długość, wysokość i wagę)
10. Jak nazywa się najbardziej typowy język niskiego poziomu, którego składnia zależy od architektury procesora?

Aby wziąć udział w losowaniu wystarczyło odpowiedzieć poprawnie na 3 pytania – ja odpowiedziałem na wszystkie (choć to bez znaczenia). Na zawodach nastąpiło losowanie nagrody, spośród osób które odpowiedziały poprawnie – no i wylosowano mnie! Niestety na zawodach mnie nie było i nie mogłem odebrać nagrody osobiście, ale została przysłana mi pocztą:

Otrzymałem:

• Dyplom
• Oryginalne Arduino UNO R3
• Płytkę stykową (830 otworów)
• Kabelki połączeniowe do płytki stykowej
• Kabel USB
• Drobnicę wchodzącą w skład zestawu starter-kit (diody, oporniki, przyciski, itp)

Nagroda bardzo mi się przyda – mam już parę płytek arduino (od zestawu starter-kit zakupionego w Nettigo.pl zaczynałem właśnie swoją przygodę z elektroniką), ale nowego Arduino UNO R3 jeszcze nie mam, a z pewnością będę go używać w przyszłych projektach. Płytkę stykową i tak mniałem kupić, bo na tej którą mam zaczyna już czasem brakować miejsca. Podsumowując – bardzo fajna nagroda, no i bardzo fajny konkurs (bo go wygrałem:P).

Zamiast czytać te komentarze,
Których czytać Ci nikt nie karze,
Lepiej wejść do świata wrażeń,
Lepiej spełnić jedno z marzeń,
Lepiej otworzyć na laptopie,
Jedną z podstron w RoboShopie,
Teraz kliknąć „do koszyka”
Bo wyprzedaż, zegar tyka!
Nie ma co się zastanawiać,
LEGO Mindstorms czas zamawiać!:)
A gdy przyślą – radość wielka,
Wyciągnąć wystarczy z pudełka,
I pomysły głowę Ci wypełnią,
Twe marzenia się wnet spełnią!
Bo do szczęścia nie wiele brakuje,
To co w głowie szybko się zbuduje.
Potem program – prosta sprawa,
I już robotem jest zabawa!
Nie ma strachu, nie ma złości,
Że się LEGO znudzi w całości.
Bo to klocki – oczywiste,
Więc budować można wszystkie,
Te konstrukcje których w necie,
Całe mnóstwo jest, wiecie?
Sudoku solver, rozdawacz kart,
układacz domino, to nie żart!
Pomysłów w necie są tysiące,
Na Mindstorms warto wydać pieniądze!

Użytą nazwą produktu który sprzedaje sklep było oczywiście LEGO Mindstorms. No ale po co o tym piszę? Bo Jury wybrało MÓJ wierszyk:) Przysłali mi:

• Robota HexBug ANT
• Dyplom/podziękowanie
• Bardzo fajnego, nietypowego pendrive (4gb) w kształcie klocka lego
• Koszulkę
• Materiałową torbę na zakupy
• Notes

Fotka (bez dyplomu):

Ależ się zdziwiłem! Nie spodziewałem się, że jakimś tam wierszykiem napisanym w 10 minut można coś wygrać:)

Tak więc, padło na początek na 2 egzaminy - 70-680, oraz 70-623 (a właściwie 72-680 i 72-623) – obydwa zdałem tego samego dnia, tj 16 czerwca 2011. Tym samym, oprócz otrzymania kolejnego tytułu MCTS (Windows 7, Configuration), stałem się posiadaczem tytułu Microsoft Certified IT Professional: Consumer Support Technician. Egzamin z widnowsa 7 zdałem właściwie przy okazji – bo jeszcze go nie miałem, a szkoda było marnować voucher – skoro już i tak podjechałem do ośrodka certyfikacyjnego…

Wiem, że MCITP: Consumer Support Technician, to nie jest jakiś wysoce prestiżowy IT pro, ale zawsze to wyżej niż MCTS, a nie wszystkie MCITP można zrobić zdając wyłącznie egzaminy akademickie.. ten akurat można, podobnie jak MCITP: Enterprise Support Technician – ale ten certyfikat (70-622), zostawiłem sobie na koniec czerwca – może uda się zdać.

> Oglądaj w HD <

Przybliżać można w nieskończoność oczywiście:) Całość zasilana z 4 ogniw AA, bezpośrednio, bez regulatora napięcia. Połączenia na płytce stykowej, bo to projekt na 5 minut – pokazać, dostać ocenę i rozebrać elementy – przydadzą się do czegoś innego. Tylko filmik na pamiątkę zrobiłem sobie.

Najciekawsza sesja na której byłem to niewątpliwie wystąpienie Damiana Widery „Co, jak i kiedy? IN, NOT IN, EXISTS, NOT EXISTS – praktyczny poradnik” – sesja zaskakująca, śmieszna, lekka, ale też pogłębiająca wiedzę słuchaczy:)

Ciekawe było też wystąpienie Szymona Kobalczyka, który pokazał „Hackowanie Kinecta” – ogólnie sesje oceniam jako bardzo dobrze przygotowaną teoretycznie, jednak zabrakło mi trochę pokazania własnych rozwiązań, jakiegoś krótkiego demo, jak napisać kod, itp. Nie mniej jednak, całość odbieram bardzo pozytywnie.

Projekt ten, został przygotowany na zaliczenie jednego z przedmiotów na uczelni, gdzie studiuję;) Całość zaprojektowałem i wykonałem w 3 dni.

Projekt składa się z 2 części:

1. Program PC – to prosta aplikacja napisana w C#, za pomocą której możemy ustawić stan początkowy (macierz wejściową) dla symulowanego rejestru LFSR. „1″ na przecięciu wiersza z kolumną oznacza sprzężenie zwrotne konkretnych wyjść/wejść rejestru. Dzięki temu, nasz rejestr jest programowalny, tzn może zwracać różne ciągi losowych bitów.
2. Hardware – czyli mikrokontroler połączony poprzez USB do komputera. Do mikrokontrolera podłączone są diody LED symbolizujące wyjścia rejestru (binarnie oczywiście), oraz wyświetlacz LCD (2×16 znaków), który pokazuje kolejne stany dziesiętnie, oraz inne ustawienia.

Rejestr może działać w 2 podstawowych trybach – z komputerem, lub bez. W przypadku, gdy układ nie wykryje połączenia z komputerem, następuje odczytanie macierzy z pamięci flash (EEPROM) atmegi. Gdy połączenie jest, dane są wczytywane z napisanego przeze mnie programu.

Układ posiada funkcję „step” tzn, kolejne przeskoki rejestru są wyzwalane przyciskiem – jest to zademonstrowane na filmiku. Stany generowane przez symulator są wczytywane do programu, który oprócz ich wyświetlenia, generuje również graf przejść.

> Oglądaj w HD <

Już wkrótce opiszę kolejne projekty:)

Co się zmieniło od ostatniego wpisu? Najważniejsze dla mnie było chyba napisanie pracy licencjackiej i oczywiście jej obronienie – tym samym, mogę się oficjalnie nazwać informatykiem ;) To oczywiście, jeszcze nie koniec mojej edukacji – obecnie uczęszczam na studia magisterskie uzupełniające, na tym samym wydziale, na którym skończyłem licencjat.  O pracy licencjackiej napiszę w osobnym wpisie, podobnie jak jeszcze o kilku moich nowych pasjach ;)

P.S: jak łatwo dostrzec, zmieniłem theme bloga – stary motyw nie był zły, jednak co jakiś czas przydaje się jakaś zmiana, by nie było nudno ;) Niestety ten theme jest niekompatybilny z lightboxami i pomimo usilnych prób odpalenia tego mechanizmu przeglądania galerii na blogu, nie chce działać z tym motywem… z innymi działa bez problemu. Trudno.

Głównym założeniem konferencji jest przedstawienie procesu powstawania gier oraz pokazanie najnowszych narzędzi programistycznych do ich tworzenia. Omówione zostaną również technologie programistyczne ułatwiające tworzenie gier – takie jak XNA. Wydarzenie skierowane jest dla wszystkich tych, którzy chcą zacząć tworzyć swoje gry bez względu na wiek i poziomu znajomości zagadnień programistycznych. Najlepsi prelegenci z takich firm jak Microsoft, CD Projekt, Nicolas Games, The Farm 51 gwarantują rzetelne oraz ciekawe prezentacje.

Jeśli miałbym ocenić wydarzenie – to sama organizacja udana, ale mam zastrzeżenia co do poziomu prezentowanej wiedzy – sesje były na bardzo niskim poziomie technicznym, bardziej opierały się na marketingu. Większość sesji prowadziły osoby nietechniczne, nie mające nic wspólnego z faktycznym kodowaniem gier. Z jednej strony to dobrze, można było się dużo od nich dowiedzieć i z pewnością większość osób na sali była zadowolona (szczególnie, że sporo osób było z liceów i techników), jednak ja, będąc studentem III roku informatyki oczekiwałem czegoś więcej. No ale nie narzekajmy – jak na pierwszą tego typu imprezę wypadło bardzo dobrze. Najciekawsza wg mnie sesja (choć nietechniczna) dotyczyła Wiedźmina – prelegent dość zgrabnie opowiedział historię powstawania gry zdradzając wiele ciekawostek. Szkoda, że Rafał Czupryński z Microsoft nie zaprezentował szerzej możliwości XNA bo platforma ta ma duży potencjał.

Podsumowując – konferencja udana, ale mogło być lepiej ;) czekam na kolejną edycję za rok!

W dniach 19-27 lutego byłem w Piancavallo we Włoszech na snowboardzie razem z kolegą Wojtkiem Kowaszem (który jeździ na nartach) :)  Świetne miejsce do białego szaleństwa, zatem po 2 letniej przerwie, powróciłem do Piancavallo by po zjeżdżać.

Wyjazd

Tradycyjnie już, nasza podróż odbywała się za pośrednictwem biura Abraksas, z tą różnicą, że poprzednio jechaliśmy z ekipą I LO im. Juliusza Słowackiego w Chorzowie i to tamtejsi nauczyciele zajmowali się organizacją wszystkiego. Niby szczegół, a jednak zrobił kolosalną różnicę w ogólnym zadowoleniu z wycieczki. Poprzednio, było super, jednak teraz mam wiele zastrzeżeń co do organizacji.. W biurze nie byli w stanie mi powiedzieć gdzie i kiedy dokładnie będzie zbiórka – dowiedziałem się dopiero na kilka dni przed wyjazdem. Na miejscu zbiórki kompletne zamieszanie – przyjechał kierowca bez przewodnika ani żadnego innego organizatora więc nikt nic nie wiedział – jechaliśmy do 3 różnych hoteli więc istotna była kolejność pakowania bagaży i sprzętu – ale nie było nikogo kto był w stanie ustalić kolejność. Wg mnie, źle był dobrany autokar do rodzaju wycieczki – 2 piętrowy autokar z mocno ograniczonym lukiem bagażowym nadaje się na letnią wycieczkę na 3 dni, a nie na 9 dni nartowania, bo oprócz sporych bagaży dochodzi jeszcze sprzęt… pomimo dodatkowej przyczepki nie zmieściliśmy się i część bagaży była np w ubikacji czy na schodach. Podkreślam, że ze Słowakiem nie było takich problemów – był inny autokar. Nie sprawdzono też listy obecności, a w samym autokarze panowało takie zamieszanie, że przez 20 minut nie potrafiliśmy znaleźć żadnego (!) wolnego miejsca. W końcu się jednak udało.

Zakwaterowanie

Na miejscu też nie było żadnego rezydenta czy przewodnika (później dojechał), więc sami rejestrowaliśmy się w hotelu jak chcieliśmy – niektórzy nie pamiętali nazwy hotelu więc mieli spory problem gdzie wysiąść. Po zameldowaniu, nie było żadnego spotkania organizacyjnego czy jakichkolwiek wyjaśnień – moim zdaniem nieprofesjonalne. Następnego dnia z samego rana mieliśmy już jeździć, a nie mieliśmy karnetów i nikt nie wiedział kto ma nam je dać. Późnym wieczorem, po wielu poszukiwaniach,  w końcu udało mi się je zdobyć od jakiegoś innego uczestnika (sic!) – rezydenta/przewodnika dalej nie widziałem.

Hotel

W tym roku, zagościliśmy w hotelu Antares**** – wg. mnie (i większości uczestników wyjazdu) 4 gwiazdki to gruba przesada, ale hotel na pewno był lepszy od hotelu Park w którym byliśmy zakwaterowani dwa lata temu. Park był bardziej jakby takim schroniskiem młodzieżowym, pokoje były dość mizernie wyposażone – w Antaresie było zdecydowanie lepiej – ładniejsze meble, wykładzina na podłodze, lepsza łazienka, telewizor, barek, balkon… jednak w moim przekonaniu hotel powinien mieć **/*** gwiazdki. Niby hotel miał aspiracje aby być ekskluzywnym a obsługa bardzo się starała, jednak nie zawsze im wychodziło ;)

Internet

Internet w hotelu był – było wi-fi, lecz niestety dostępne tylko na dole przy recepcji a ponadto był płatny i dość drogi. Ciekawy natomiast był system płatności – po wykupionego określonego czasu dostawało się paragon z loginem i hasłem do specjalnej witryny za pomocą której dokonywało się logowania i która mierzyła czas. Można było spokojnie żonglować przyciskami zaloguj i wyloguj aby oszczędzać minuty, dzięki czemu, wykupiony czas można było wykorzystać na wiele dni.

Stoki

Stoki jak zwykle, dobrze przygotowane – dużo śniegu, więc jazda była udana. Ludzi bardzo mało, no może poza weekendami. No i denerwujące były niektóre szkółki narciarskie które jeździły w poprzek całej trasy – dziwne, że niektóre szkółki umiały zająć tylko połowę, a innym to się nie udawało… Jak więc widać, niektórzy instruktorzy chyba sami potrzebowali szkolenia, jak nie przeszkadzać innym na stoku.

Pomimo dobrych warunków, często niestety była mgła która dość znacznie utrudniała zjeżdżanie – czasami była tak gęsta, że nie było sensu jeżdżenia na danej trasie i musieliśmy się przenieść na jakąś inną.

Ciekawy przypadek – podczas jednego z wjazdów krzesełkiem na szczyt, wyciąg się zepsuł.. stanął w miejscu (!), a my, 20 metrów nad ziemią wisieliśmy 55 minut… było zimno. W końcu jednak udało się naprawić i wyciąg ruszył dalej.

Snowpark

Dwa lata temu go chyba nie było – przynajmniej nie zauważyłem. Mowa o Snowparku. Na jego terenie była zadaszona taśma  (wyglądająca jak przeźroczysty tunel) która po skończonym przejeździe zabierała nas na górę w ślimaczym tempie. W środku było strasznie ciepło. No ale nie narzekajmy – ważne, że nie trzeba było pieszo iść pod górę ;)

Co do przeszkód, były różnego poziomu: skocznie były niebieskie, czerwone, oraz czarne. Podobnie z railami i boxami – były proste, łamane, typu S i C, oraz rainbow. Wg mnie, umieszczenie przeszkód było trochę źle zaplanowane – z niebieskich skoczni w ogólnie nie dało się wyskoczyć na sensowną wysokość – po prostu nie było rozpędu. Jedynie z jednej czerwonej mogłem poskakać i mieć z tego frajdę, oraz z oznaczonej jako czarna, skoczni typu gap przez samochód. Zostałem nawet sfilmowany przez Wojtka :)

Na railach i boxach też probowałem swoich sił, jednak nie odważyłem się na łamańca i pozostałem przy klasycznych prostych konstrukcjach. Może w przyszłości :)

Podsumowanie

Podsumowując, wyjazd udany, pogoda ok, stoki ok, hotel w miarę ok, jedynie organizacja kiepska – rezydenta poznałem w przedostatnim dniu. Co prawda w ciągu ostatnich dwóch dni pobytu starał się poprawić swój wizerunek, to jednak niesmak pozostaje…